Dostu-düşmanı, doğruyu-eğriyi, iyiyi-kötüyü tanımak ve öğrenmek için ifade özgürlüğü yaşatılmalı, herkes düşündüğünü rahatça ifade edebilmelidir. Konuşmadan, dinlemeden insanların birbirlerini tanımaları nerdeyse imkansızdır.

Konuştukça içte saklı olan hinlikler dökülür, farkında olmadan ne denli kaliteli olduğunu satır aralarında ortaya koyar, söz gerçekle yüzleşir, hakikat ortaya çıkar. Aynı şekilde, doğruya ışık tutan düşünceler de insanlarda olumlu iz bırakır, yanlıştan dönmelerine yardımcı olur.

Hakikat güneş gibidir, balçıkla sıvanmaz. Hiç bir batıl düşüncenin hakikat karşısında durabilme şansı yoktur. Hakk, batılı yokeder. Burada önemli olan hakikati kavramak ve güzel bir sunumla anlatabilmektir.

Diğer taraftan, konuşulanları iyi okuyabilmek de önemli bir beceridir. Zira sözlerin en doğrusunu yakalayanlar, Allah’ın kulu olma şerefine ulaşırlar.

“Sözü dinleyen, sonra da en güzeline uyan kullarımı müjdele! Doğru yolu bulan ve gerçek akıllı kimseler onlardır.” (Zümer,17,18)

Araştırmadan, anlamadan, ya da  sözler içerisinde gizlenen zehirleri fark edemeden her söze inananların nasıl kullanıldıkları, kötü emellere nasıl alet edildikleri, kaos ve kargaşa çıkartmak için nasıl maşa yapıldıkları göz önünde bulundurulduğunda, sözü okumanın ne kadar önemli olduğu aşikardır.

Algıların, gerçeklerin önüne geçmesini önleyebilmenin yolu da sözleri iyi okumaktan geçer.

Dolaysıyla, sözleri iyi okuyamayan kimse, rüzgar önünde kuru yaprak misali her tarafa savrulur.